Getto

16 września 1939 r. - cztery dni po wkroczeniu do Żelechowa - Niemcy spalili synagogę. 20 listopada 1941 r. w centrum miasta utworzyli getto. Umieszczona w nim została miejscowa ludność żydowska, a także wysiedlona z Garwolina, Górzna, Łaskarzewa, Łodzi, Warszawy i innych miejscowości - łącznie około 13 tys. osób. Za opuszczenie getta groziła Żydom kara śmierci. Śmiercią karano również Polaków udzielającym im pomocy.

Władzę w getcie sprawował Judenrat (Rada Żydowska), powoływany przez okupanta i gorliwie wykonujący jego zarządzenia. Judenrat rozdzielał żywność z przydziałów niemieckich, odpowiedzialny był za stan sanitarny getta, prowadził ewidencję ludności. Na zlecenie władz hitlerowskich zajmował się konfiskowaniem kosztowności, organizowaniem wysyłki do obozów pracy i na roboty przymusowe. W dyspozycji Judenratu znajdowała się policja żydowska, odznaczająca się wyjątkową bezwzględnością w stosunku do swoich współplemieńców. Organizacją, która pomagała Żydom znajdującym się na terenie getta, była Żydowska Samopomoc
Społeczna. Jej działalność opierała się na funduszach otrzymywanych z ŻSS w Krakowie, dobrowolnych składkach bogatych mieszkańców getta oraz bezinteresownej pomocy Polaków. Z inicjatywy ŻSS powołano w żelechowskim getcie szereg instytucji, m.in. kuchnię ludową, ambulatorium, szpital oraz ochronkę dla dzieci małych i osieroconych. Obok Judenratu, policji żydowskiej i ŻSS w getcie działała także sekcja OSP.

Początek strony
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com